Ze is 40, filosofe van opleiding en oorlogsveterane. Haar hele leven bracht ze door in Kyiv, tot ze zwanger werd en verhuisde naar een dorp zo’n 30 kilometer buiten de stad. In een persoonlijk relaas vertelt deze Oekraïense vrouw hoe ze midden in de oorlog een bewuste keuze maakte die ze nooit voor mogelijk had gehouden: alleenstaande moeder worden. Haar dochter is inmiddels tien maanden oud, de vader dient nog steeds. “Alles gaat goed met mij, en met mijn dochter ook,” zegt ze. “Ze is gewoon perfect.”
- Een 40-jarige Oekraïense oorlogsveterane koos bewust voor het moederschap tijdens de oorlog.
- Haar dochter is tien maanden oud; de vader dient nog.
- Voor haar was zwangerschap de enige aanvaardbare manier om het leger te verlaten.
Lange tijd wilde ze helemaal geen kinderen. Ze koos bewust voor een kinderloos bestaan, met meer vrijheid en ruimte voor haar carrière en de dingen waar ze van hield. Maar toen ze zich bij het leger aansloot en terugkeerde van het front, veranderde er iets in haar. “Ik kan niet precies zeggen wat me van gedachten deed veranderen,” schrijft ze. “Het was een complexe mix van dingen.”
Ervaringen met de dood aan het front veranderden haar kijk op het leven
Op haar 39ste liet ze haar vruchtbaarheid onderzoeken. Toen besefte ze dat ze een beslissing moest nemen en de vraag niet langer kon uitstellen. Haar keuze koppelt ze deels aan wat ze meemaakte als soldate. “Het zien van zoveel gedode Oekraïners heeft me het gevoel gegeven dat een nieuw leven het mijne op een diep niveau kon verrijken.”
Zwanger worden voelde voor haar bovendien als de enige aanvaardbare manier om het leger te verlaten. Toch bracht de terugkeer naar het burgerleven angst met zich mee, vertelt ze, omdat het vragen opriep over haar toekomstige identiteit.
“Oorlog neemt de illusie van zekerheid weg en dwingt je om in het moment aanwezig te zijn.”
Terugkeer naar Oekraïne na een periode in het buitenland
Toen de oorlog begon, was ze niet in Oekraïne. Ze reisde door Afrika en woonde daarna een tijd in Berlijn. Maar toekijken van een afstand voelde niet goed. Ze ontwikkelde een depressie, vermoedelijk omdat ze het gevoel had niet genoeg te doen. Uiteindelijk besloot ze terug te keren om actiever bij te dragen. “Het was echt belangrijk voor mij om me weer met mijn land te verbinden en te voelen dat ik hielp,” zegt ze. Vertrekken overwoog ze nadien nooit meer, ook niet na de geboorte van haar dochter.
Waarom kiezen voor een kind terwijl de oorlog voortduurt
Ze beseft dat niet iedereen begrijpt hoe je bewust voor het ouderschap kiest midden in een oorlog. Maar, stelt ze, is het menselijk bestaan niet altijd onzeker? Toen ze hoorde dat ze zwanger was, voelde ze een vreemde mix van vreugde, nieuwsgierigheid en pure angst. Wat haar het meest zorgen baarde, was het besef dat ze haar beslissing nooit meer ongedaan kon maken — en dat ze de vrijheid van vroeger zou verliezen.
Velen denken dat het beter is te wachten op stabielere tijden, erkent ze. “Maar de realiteit is dat die tijden misschien nooit komen.” Leven onder voortdurende dreiging helpt haar naar eigen zeggen om alles wat overbodig is weg te filteren en zich te richten op wat werkelijk essentieel is. “Alles in mijn leven is nu veel preciezer. Ik begrijp dat de tijd beperkt is.”
Eerlijk zijn tegen haar dochter over de oorlog
Ze weet dat ze haar dochter later zal moeten uitleggen in welke realiteit ze leven. “Ik wil eerlijk tegen haar zijn en, als de tijd komt, woorden vinden die passen bij haar leeftijd.” Ze verwijst naar haar eigen verleden aan het front en naar de vader die nog steeds dient. “Het is onmogelijk om de olifant in de kamer te verbergen — en dat wil ik ook niet.”
Voor haar draait het erom haar kind te laten begrijpen dat ze geen slachtoffers zijn, maar deel van een groter geheel, in een land dat vecht voor zijn identiteit. “Oorlog versterkt alles,” besluit ze. “Die eerlijkheid met mezelf geeft me kracht.”
Wat roept dit persoonlijke verhaal bij u op? Deel uw gedachten over ouderschap en veerkracht in tijden van oorlog in de reacties.
